Accepteren! en begrijpen?

[mamamirjam]

Ik ben zo blij dat ik deze forum vandaag heb gevonden. Wellicht dat dit mij kan helpen om mijn paniekaanvallen te kunnen accepteren en dat ik het anderen, uit mijn omgeving, uit kan leggen zodat zij mij begrijpen.

Vorig jaar een keer een hyperventilatie aanval gehad. Dit kreeg ik snel met behulp van een huisarts van de huisartsenpost onder controle. De aanval kreeg ik na een stressperiode op mijn werk. Gelukkig heb ik daarna geen aanvallen meer gehad.
Dat was een mooie gedachte, maar helaas.

Tot ik afgelopen apri in samen met mijn gezin in de auto zat en ik in slaap sukkelde (ik was de bijrijder) maar ineens schrok ik en ik had moeite met ademen. Ik was zo onrustig en heb 's avonds de huisartenpost gebeld. Ik kon daar terecht en ja dan sta je daar en krijg je te horen (niet letterlijk) dat het tussen de oren zit. Ik kon het geloven en accepteren was er niet bij. Dat kan ik niet, zo ben ik niet en hoe kan dit. Ze heeft in ieder geval wel de hartslag en bloeddruk gecontroleerd en dat was goed. Wij weer naar huis en toch redelijk goed geslapen. Tot het na een paar dagen weer begon. Weer de huisartenpost gebeld, want ja het begint natuurlijk net als ik naar bed ga. Ik mocht weer komen, weer mijn verhaal gedaan, weer bloeddruk en hartslag gecontroleerd. Er werd zelfs een ECG scan gemaakt en daar was niets op zien. Ik gaf ook aan dat ik in een paar weken tijd 5 kilo's afgevallen was. Die arts adviseerde om contact met mijn huisarts op te laten nemen. Zo gezegd zo gedaan. Via de huisarts bloed laten prikken voor de schildklier en HB.
De uitslag was goed. Maar ja hoe kan het dan dat ik last heb van paniekaanvallen, want dat gaf mijn huisarts ook al aan en daarnaast heb ik ook het syndroom van Tietze (wat volgens de Mensendieck therapeut los staat van de paniekaanvallen).
Wel kreeg ik na aandringen bij de arts nog een ECG scanapparaatje mee dat als ik een aanval kreeg ik een opname kon maken en dit door kon bellen naar een instantie. Hier kwam ook niets uit. Gelukkig natuurlijk, maar was er zelf nog steeds niet helemaal gerust over.
Ja en dan ga je weer. Hoe kan het dat ik dit heb en waar ligt het aan. Dan maar weer zoeken op internet. En dan zelf denken "oh ja ik heb een spiraal". Kijken wat de bijwerkingen zijn en ja hoor daar staat ook bij dat je last hebt van hartkloppingen, enz...
Spiraal via de huisarts laten verwijderen en daarna ging het 2 weken goed.
Ik dacht dus dat het goed ging, totdat het weer begon. Lig ik op bed voel ik mijn hartslag weer overal, in mijn buik, zij en keel. Uiteindelijk kom ik na een paar schrikreacties wel in slaap, maar ik wil er gewoon van af. En tot dinsdagavond ging het weer goed.

Wat het voor mij lastig maakt is dat ik als ik zo weinig slaap ik overdag ook niet veel kan hebben en dat ik natuurlijk niet makkelijk met 2 kleine kindjes. Ik kan mezelf in ieder geval goed onder controle houden als ik overdag een kort lontje heb. Ook miijn man heeft het niet altijd in de gaten en als ik het hem vertel dan zegt hij weer: "denk aan iets anders, blijf positief". En dan heb ik weer zoiets van "joh jij hebt lekker praten, ga maar eens in mijn schoenen staan".

Ik ben dus ook in behandeling bij de Mensendieck, maar of dit helpt ik ben er nog niet over uit.

Het is een heel verhaal geworden en ik hoop dat het ook begrijpelijk is.
Nu ik mijn verhaal doe, moet ik zeggen dat het wel oplucht.

Groet,
Mirjam

[Leon]

Beste Mirjam ,

Je bent echt een klassiek geval van paniekaanval. Je voelt van alles, je laat alles controleren en alles is goed. Wat je ervaart zijn gewoon paniekaanvallen.
Het probleem met paniekaanvallen is dat er niet echt een medcijn voor is. Bij de een werken wel medicijnen ( zou ik pas gebruiken als je echt niet meer kan) , de andere heeft baat bij therapie of andere methodes.
Heel vervelend dat je nu zo slecht slaapt want dat bevordert de paniek niet. Probeer dagelijks wat te sporten ( als dat kan met 2 kindjes). je man dit forum laten lezen ( het is zo moeilijk voor een partner om dit te begrijpen en ze weten pas echt wat paniek is als ze hetzelf ervaren).
En praat erover als je wat dwarszit in je hoofd. paniek veroorzaak veelal zelf door je eigen gedachtes als je weer ergens bang voor bent of je ergens druk om maakt

succes Leon
_________________
Always Look on The Bright Side of Life geenpaniek14@hotmail.com

[tania 67]

hallo
heel herkenbaar je verhaal,in het begin had ik ook moeite om het te accepteren ,dacht altijd dat ik 1 of andere ziekte had die ze niet vonden,dacht steeds het slechtste senario
de dokters zeiden ook tegen mij aanvaard het het is MAAR paniek,je gaat er niet dood aan
maar ik had moeite om dat te geloven
nu heb ik dat wel aanvaard het is maar paniek erg om mee te leven dat wel ,maar niet levensbedreigend
en een keer dat je het kan aanvaarden ,kan je er ook beter mee om gaan
buitenstaanders daarin tegen begrijpen dit moeilijk, en dan mag je het soms nog 1000 keer uitleggen ze gaan het nooit volledig begrijpen
zolang je het zelf niet meegemaakt hebt kan je niet begrijpen wat die paniek allemaal met je kan doen
onbegrip,en daar hebben vele van ons al mee te maken gehad
en zoek niet zoveel op ,op internet want daar ga je toch maar over piekeren,deed ik vroeger ook elk pijntje ging ik opzoeken,zo maak je jezelf gek
dat je niet slaapt en niet veel kan hebben is typisch voor een pa
ga overdag eens een lekkere wandeling doen,lopen of fietsen,of elke andere sport het helpt
en toch moet je proberen positief te blijven en niet toegeven aan de angst,want angst voedt zich met negatieve aandacht
ik stond in jouw schoenen en momenteel heb ik het weer overwonnen voor de 3 de maal in mijn leven
groetjes tania

[- Riekie -]

[mamamirjam]

@ tania 67
Hoe heb jij het overwonnen?

Ik sta op dit moment bijna overal open voor, zolang ik maar vanaf kom.

[tania 67]

hallo mamamirjan
ik neem wel medicatie paroxetine 20 mg per dag,dit helpt mij enorm
verder ontwikkel ik ook straatvrees tijdens paniekperiodes en dan pas ik het stappenplan toe elke dag een nieuwe uitdaging aangaan ,eerst kleintjes en nadien grotere ook dit is voor mij een idiale oplossing
verder proberen positief te blijven (al is dat soms moeilijk ik weet het),afleiding en geduld veel geduld
want ook al neem je medicatie ,het slaat soms maar aan na 2 maanden en dat is soms frustrerend
je moet er zelf ook nog aan werken met medicatie alleen gaat het niet,je levenswijze veranderen,want meestal zijn paniekers perfectionisten,wij durven geen neen te zeggen,doen alles voor een andere te plezieren maar niet onszelf en dat moet veranderen als je zo bent je moet aan jezelf beginnen te denken
verder is sporten ook goed ,alle sporten ,ik wandel en zwem veel
en verder aanvaarden dat het maar paniek is en niet de 1 of andere ziekte
dat allemaal heeft mij enorm geholpen
groetjes tania

[mamamirjam]

[tania 67]

hallo
ik heb het er nu nog moeilijk mee om nee te zeggen,maar toch doe ik het (soms),maar nadien komt inderdaad dat schuldgevoel weer boven
die ommekeer is niet makkelijk,we hebben jaren op alles ja gezegt,iedereen zijn zin gegeven en dan moet je voor je eigen bestwil veranderen best moeilijk
ik voelde(en voel zelfs nu nog) mij ook soms een egoist,ik denk aan mezelf op dat moment en laat iemand anders in de steek
maar zo mag je niet denken,je denk aan jezelf op dat moment ,je komt op voor jezelf,zo moet je denken
voor iedereen willen goed doen gaat toch niet ,want dan profiteren ze van je,dat heb ik in de loop van de jaren wel geleerd
de eerste keer is moeilijk,en je hebt er een dubbel gevoel bij
langs de ene kant heb je een schuldgevoel ,langs de andere kant ben je blij dat je eindelijk eens voor jezelf bent opgekomen
na verloop van tijd gaat het wel iets makkelijker om neen te zeggen ,maar ik heb het er ook nog moeilijk mee
denk maar jij bent belangrijk,je moet aan jezelf denken en dat jouw geen egiost zeker niet
maar er zijn hier veel mensen op dit forum die problemen hebben om neen te zeggen en toch is het zo belangrijk voor ons
groetjes tania

[mamamirjam]

Gisteren heb ik het proberen uit te leggen aan mijn manager van kantoor.
Ik bestefte namelijk tot eergisteren dat ik het aan nog niemand zo had verteld dat ik paniekaanvallen heb. Ik heb het namelijk altijd vaag gehouden.
Met goede moed het dus gisteren maar vertellen. En de reactie die ik kreeg, ik werd er kwaad om. Hij zei dus gewoon: "oh, je bent dus een hysterische vrouw". Ja, en wat moet je dan zeggen. Ik zat met mijn mond vol tanden. En met dat hij dit zei, voelde ik een paniekaanval aankomen. Maar gewoon weggelopen en geprobeerd om te zo goed mogelijk te ontspannen.
Vandaag heb ik aan een aantal collega's verteld dat ik dus paniekaanvallen heb. Zij reageerden allemaal weer zo lief en ook redelijk begripvol. Dat doet me dan ook weer goed.

Maar nu zal ik mijn manager van de week weer tegenkomen en ik ben nu wel bezig om het hem toch goed uit te leggen.

Hoe hebben jullie dit aangepakt?

Mirjam

[tania 67]

hallo mamamirjan
met dit onbegrip hebben de meeste van ons hier al te maken gehad,sommige mensen reageren heel lief als je ze verteld,anderen dan weer enorm bot
maar je moet soms het risico nemen om het andere mensen te vertellen en dan maar afwachten hoe ze reageren
mensen die in eerste instantie bot reageren,die blijven dat doen en dan kan je het nog 1000 keer uitleggen ,ze willen het niet begrijpen,dat is mijn ervaring tenminste
buitenstannders kunnen het nooit ten volle begrijpen maar ze kunnen toch wel wat begrip tonen vind ik
ik reageer net zo als jij als er een slechte opmerking over wordt gemaakt sta ik met mijn mond vol tanden,terwijl we beter voor onszelf zouden opkomen
maar wat maakt het soms uit,het is dan gewoon olie op het vuur gooien,want als je dan reageert en boos wordt denken ze zie je wel die is labiel
laat zulke mensen voor wat ze zijn,het zijn mensen met geen respect voor hun medemens,die geen grientje begrip tonen
helaas komen we ze allemaal wel een keer tegen
groetjes tania