Forum

Personen met paniekaanvallen hebben hier de mogelijkheid ervaringen met elkaar uit te wisselen.

Moderators: Leon, Leap

Door Thelma
#68227
Goedemorgen,

Zie dat de berichten al een aantal jaren oud zijn maar ben op deze site gekomen en dit is precies waar ik last van heb! En nu ik ga terug denken vallen er allemaal kwartjes. Ik heb altijd wel obsessief iets in mijn hoofd zitten wat me beheerst. En nu ik een vaste relatie heb is het dat. Ik wil soms stiekem mn spullen pakken en verdwijnen omdat het zo verleidelijk voelt om toe te geven aan de gedachtes soms. Maar ik doe het niet omdat ik zoveel van mijn vriend hou. Het is zo irritant. Ik wil gewoon van elkaar kunnen genieten zonder dat stemmetje. Zijn er nog mensen actief hier die het herkennen?
#68228
Thelma,

Ik heb er sinds enkele weken ook last van en ben er enorm van geschrokken. Vooral de reactie van Tikop op pagina 1 omschrijft vrijwel exact mijn situatie.
Ik heb vooral twijfel of dit nou echte gedachten zijn of niet. Ik krijg het niet uit mijn hoofd en heb grote moeite om afleiding te vinden, aangezien veel dingen me momenteel niet interesseren.
Hopelijk kan ik bij een psycholoog wat bereiken, maar door de wachtlijst, ben ik pas over enkele weken aan de beurt, terwijl ik de laatste weken iedere dag last heb van deze irreële gedachten.

Net als jij hoop dat er nog wat van de andere gebruikers uit dit draadje actief zijn....en uiteraard vooral de mensen die hier vanaf zijn gekomen en willen delen hoe je dat doet!
#68288
Wow hoezo herkenbaar. Ik ben zelfs al twee keer bij mijn partner weg gegaan maar we bleven contact houden. Ik kon snachts niet slapen als hij bij me was en kreeg het dan opeens zo benauwd en naar. Ik dacht elke x het zit gewoon niet goed. Dus beëindigde ik de relatie. Nu na veel praten toch besloten nog een keer te proberen. En ja hoor het is nu erger dan ooit. Ik wil hem niet kwijtraken maar verteld mijn lijf me nu dat ik niet bij hem moet zijn of juist andersom. Ik zou toch blij moeten zijn maar ik kan alleen maar huilen en dan zet ik het even van me af maar dan ineens, paniek zweten, hartkloppingen, benauwd misselijk zelfs. Dat berichtjes sturen dat ik iets wou zeggen maar het dan toch niet deed omdat ik twijfelde of ik het wel meende. Als ik met hem praat is het goed maar daarna is het gelijk weer mis. Wat als het het gewoon niet is, wat als het er niet meer is, ik wil hem niet weer pijn doen door weg te gaan maar ik kan toch ook niet blijven zo. Maar dan komt de angst om hem niet meer in mijn leven te hebben. Moet ik wel bij vermelden dat ik al door zware tijd ga buiten relatie om maar dan zou ik toch juist blij moeten zijn dat hij er voor me wil zijn, volgende angstgedachte wat als dat het is, dat ik me eenzaam en verdrietig voel iets vertrouwd zoek, dat is toch oneerlijk dan. Ik weet het gewoon niet meer.