Forum

Vertel hier kort wat over jezelf. Je ervaringen met paniek graag onder "Ervaringen" zetten.

Moderators: Leon, Leap

Door Chris85
#68184
Het was in Oostenrijk op de skipiste, we gingen aan de zijkant van de piste naar beneden. Niets aan de hand. Even muziek uit de oren en in de rij staan voor de lift. Ik lette heel even niet op en er dringen wat mensen voor, helemaal prima. De rest gaat voor me uit en ik stap de lift in. Halverwege de lift merk ik dat ik wat licht in mijn hoofd word. Me hart begint harder te kloppen en ik kijk een keer om me heen. De grond komt dichterbij en gaat weer verder weg en ik moet me best doen om mijn gedachten in bedwang te houden.. shit ik zit in de lift, kan er boven pas uit, wat gebeurt er, is dit een hartaanval.. dit duurde een paar minuten totdat ik boven was. Ik stapte uit de lift en voelde me eigenlijk direct weer beter. Wat was dit voor iets vreemds. Ik draai me om en ga naar beneden.

Een klassiek geval van een paniekaanval die heel veel mensen zullen herkennen. Ik had er toentertijd eigenlijk nog nooit van gehoord.

Een maand later ben ik aan het werk, het is een gewone normale werkdag, wanneer ik me opeens heel benauwd voel. Ik ga even zitten en drink wat water maar het word niet minder. Ik roep een collega omdat ik merk dat ik ga flauwvallen. Binnen een paar minuten staat de bhv op mijn kantoor en word ik gecontroleerd. Wat blijkt, hyperventilatie. Ik ga die middag naar huis en doe even rustig aan. De volgende dag ben ik aan het werk, maar ik voel me toch niet helemaal prettig. Ik bel me huisarts en maak een afspraak. Daar worden mijn hart en longfunctie gecontroleerd. Ook word er bloed afgenomen. Resultaat, kerngezond. Maar het bevalt me niet, heb een constante druk op mijn borst en voel me stijf en slap tegelijk. Die week zeg ik al mijn afspraken af en ga zoeken op hyperventilatie en paniek. Al snel kom ik uit bij CGT en meld me direct aan.

In de maanden die volgen voel ik me eigenlijk weer “de oude”, maar achteraf gezien met een grote kanttekening. Alles gebeurt in en om het huis. De constante gedachte aan de ervaring die ik gehad heb die blijven me achtervolgen. Dan gaat het vervolgens s’nachts “fout”, ik schrik met grote paniek wakker en me hart slaat wel 200 keer per minuut. Ik zit rechtop en ben echt doodsbang.
Die ervaring zorgde ervoor dat het weer bergafwaarts ging. En mede doordat ik was geschrokken van mijn hart was ik vanaf dat moment 24/7 bewust van wat me hart aan het doen was. Ik meld me weer bij de huisarts en laat een hartfilm maken. Gelukkig was daar niets op te zien, maar de twijfel was er wel. Dit was ook opgenomen op een moment dat ik niets voelde. Ze zouden het over het hoofd hebben kunnen zien.

In het jaar wat hierop volgde heb ik de grootste fout van me leven gemaakt. Ik heb in mijn gedachten geprent dat er niets aan de hand is. Heb alle rust afgesloten en ben overal vol in gedoken. Ik leefde weer alsof er niets aan de hand was en dat voelde goed. Zo goed dat ik weer ging feesten en festivals bezocht. Gewoon lekker drinken en roken en met katers naar het werk ging. Ik ben jong en kan dit wel aan.

Helaas.. de terugval was zo groot dat ik letterlijk al mijn energie uit mijn lichaam voelde vloeien. Ik was zo onrustig en angstig geworden dat ik een burn-out in ging. Ik kwam mijn bed niet uit, kon geen gesprek aangaan, trok alles in twijfel, zag het nut niet meer om te werken, om het bed uit komen of iets te ondernemen. Dit ging zo lang door dat de burn-out overging in een depressie. En langzaam merkte ik dat ik eigenlijk maar met 1 ding bezig was.. onbewust was ik zo gefixeerd op mijn hart, dat ik bij alles dacht, laat ik dit maar doen nu mijn hart nog klopt. Er was een ongekend grote angst in mijn gedachten en lichaam gekropen, mijn hart stopt ieder moment.