Forum

Personen met paniekaanvallen hebben hier de mogelijkheid ervaringen met elkaar uit te wisselen.

Moderators: Leon, Leap

Door Thelma
#68227
Goedemorgen,

Zie dat de berichten al een aantal jaren oud zijn maar ben op deze site gekomen en dit is precies waar ik last van heb! En nu ik ga terug denken vallen er allemaal kwartjes. Ik heb altijd wel obsessief iets in mijn hoofd zitten wat me beheerst. En nu ik een vaste relatie heb is het dat. Ik wil soms stiekem mn spullen pakken en verdwijnen omdat het zo verleidelijk voelt om toe te geven aan de gedachtes soms. Maar ik doe het niet omdat ik zoveel van mijn vriend hou. Het is zo irritant. Ik wil gewoon van elkaar kunnen genieten zonder dat stemmetje. Zijn er nog mensen actief hier die het herkennen?
#68228
Thelma,

Ik heb er sinds enkele weken ook last van en ben er enorm van geschrokken. Vooral de reactie van Tikop op pagina 1 omschrijft vrijwel exact mijn situatie.
Ik heb vooral twijfel of dit nou echte gedachten zijn of niet. Ik krijg het niet uit mijn hoofd en heb grote moeite om afleiding te vinden, aangezien veel dingen me momenteel niet interesseren.
Hopelijk kan ik bij een psycholoog wat bereiken, maar door de wachtlijst, ben ik pas over enkele weken aan de beurt, terwijl ik de laatste weken iedere dag last heb van deze irreële gedachten.

Net als jij hoop dat er nog wat van de andere gebruikers uit dit draadje actief zijn....en uiteraard vooral de mensen die hier vanaf zijn gekomen en willen delen hoe je dat doet!
#68288
Wow hoezo herkenbaar. Ik ben zelfs al twee keer bij mijn partner weg gegaan maar we bleven contact houden. Ik kon snachts niet slapen als hij bij me was en kreeg het dan opeens zo benauwd en naar. Ik dacht elke x het zit gewoon niet goed. Dus beëindigde ik de relatie. Nu na veel praten toch besloten nog een keer te proberen. En ja hoor het is nu erger dan ooit. Ik wil hem niet kwijtraken maar verteld mijn lijf me nu dat ik niet bij hem moet zijn of juist andersom. Ik zou toch blij moeten zijn maar ik kan alleen maar huilen en dan zet ik het even van me af maar dan ineens, paniek zweten, hartkloppingen, benauwd misselijk zelfs. Dat berichtjes sturen dat ik iets wou zeggen maar het dan toch niet deed omdat ik twijfelde of ik het wel meende. Als ik met hem praat is het goed maar daarna is het gelijk weer mis. Wat als het het gewoon niet is, wat als het er niet meer is, ik wil hem niet weer pijn doen door weg te gaan maar ik kan toch ook niet blijven zo. Maar dan komt de angst om hem niet meer in mijn leven te hebben. Moet ik wel bij vermelden dat ik al door zware tijd ga buiten relatie om maar dan zou ik toch juist blij moeten zijn dat hij er voor me wil zijn, volgende angstgedachte wat als dat het is, dat ik me eenzaam en verdrietig voel iets vertrouwd zoek, dat is toch oneerlijk dan. Ik weet het gewoon niet meer.
#68294
Beste Anoniem01,

Heel vervelend om te horen dat ook jij van dit probleem last hebt. Ik hoop dat je, net als ik, je toch iets beter voelt door te lezen dat je niet de enige bent (?). Ik heb er helaas ook nog steeds last van...alhoewel het de laatste tijd aanzienlijk beter gaat. Maar het is niet weg en het steekt dan ook nog steeds af en toe de kop op.
In mijn geval lijkt het toch te maken te hebben met vermoeidheid en irritatie over mijn eigen burnout en bijbehorende gebrek aan energie. Voel ik me goed en ben ik niet moe, dan lijkt alles als vanouds en kan ik die gedachten spinsels over mn relatie redelijk naast me neerleggen. Ben ik moe.....dan irriteer ik me dat ik nog steeds niet de oude ben....en ga ik me ook irriteren aan aan mijn partner.....daar voel ik me dan schuldig over en dan ga ik twijfelen over mn relatie en gaat het relatie-twijfel bandje weer spelen! Helaas heb ik op die momenten ook (nog?) niet het vertrouwen dat het weer weggaat en dat ik waarschijnlijk gewoon moe ben.....met andere woorden....ik geloof op die momenten dat het niet goed zit.....en er wel iets met mn relatie mis moet zijn.

Qua angst in het algemeen. Ik heb groepstherapie gehad in de vorm van exposure.....en daar heb ik veel baat bij gehad. Niet dat je dan helemaal angst-vrij bent, maar ik durf wel weer meer dan ervoor en dat geeft vertrouwen. Misschien voor jou ook een optie
#68295
Hoi,

Ik zie dat er nog niet zo lang geleden nog gereageerd is op dit forum..

Zo'n 6 jaar geleden begonnen bij mij de angstklachten... omdat je je er zo naar van voelt ben ik ook gaan zoeken naar een oorzaak... de gedachte; ben ik nog wel gelukkig met mn vriend, hou ik nog van hem, schoten door mijn hoofd en omdat ik hier zo van schrok kon ik het niet meer loslaten.. Ik ben toen medicatie gaan nemen en liep bij een psycholoog.. Ik ben hier helemaal vanaf gekomen totdat ik na mijn bevalling van ons kindje niet lekker in mijn vel zat.. nu kan ik het ook weer moeilijk loslaten. Mijn angstklachten waren er al voordat ik deze gedachtes kreeg dus ergens weet ik ook dat het onzin is en ik gewoon weer een oorzaak ben gaan zoeken maar wat een k*t gedachtes zijn het toch... Ik denk heel vaak... Ik zou zo graag me ergens anders druk over willen maken maar niet dit!

Hebben jullie ook dat je je in de ochtend gespannen en onrustig voelt en omdat je je zo voelt .. daarna die gedachtes weer komen en de klachten alleen maar erger worden.. kan er ook echt misselijk van worden.. en ben dan niet mezelf..

Hoop dat er nog mensen hier mee lezen :D
Door kim1991
#68296
Hoi iedereen,
Ik ben hier een paar jaar niet geweest omdat het best goed ging. Nu ondertussen 12 jaar een relatie met de liefste ter wereld, net een huis gekocht en toen begon de ellende in mn hoofd. Dwang gedachten: ik hou niet meer van hem. Raakte er weer volledig in verzeild. Nu 6 weken aan de alprazolam en vandaag weer een slechte dag. Om gek van te worden. Mn vriend weet dat ik dit heb dus dat scheelt. Uiteindelijk een huilbui omdat ik van hem hou en hem niet kwijt wil. Sjongejonge en die alprazolam maakt me helemaal leeg waardoor ik nu ook super gevoelloos ben en dan is het steeds van: zie je wel je voelt niks. Ik haat het ik wil zo graag genieten van ons samen en ons huis maar mn energie is op.

Ik weet precies wat ik moet doen ik heb therapie gehad 6 jaar terug. Ik pas het toe en het gaat echt beter maar als ik zo’n bui heb als nu...pff..wil gewoon beter worden, vrijdag weer naar de huisarts bespreken wat te doen. Ik zit zelfs te denken aan antidepressiva terwijl ik echt tegen medicatie ben. De vorige keer heb ik het ook zonder AD gedaan. Echt over is het nooit gegaan maar kon wel weer genieten van de dingen in het leven en van mn vriend. Steeds als er een stressvolle periode is in mn leven dan komen deze dwanggedachten, de angst en de paniek (nu weinig paniek door alprazolam). Ik word er moe van. Sorry voor mn geklaag maar moest het even van me afschrijven.
#68297
Hoi Kim,

Ik zag dat je ook weer gereageerd had. Fijn dat wij samen er over kunnen kletsen...

Ik weet hoe vervelend het is... hoe vaak ik ook wel niet probeer een andere rot gedachte in mn hoofd te halen, maar niet dit! Maar niks is zo belangrijk als dat ik gewoon weer wil genieten van mn partner.

Bij mij begon eerst de paniek een aantal weken na de bevalling van mijn zoontje.. Ik herkende dit nare gevoel gelijk! Bah! Ik schrok ervan want wat ik nog heel goed wist van toen is dat ik me nooit meer zo wilde voelen.. en dat gebeurde dus wel! In het begin had ik vooral veel angstige gedachten richting mijn zoontje (dacht echt dat ik een postnatale depressie had) maar na een poosje schoten de gedachtes over mijn relatie weer door mijn hoofd! Vreselijk vind ik het want ik wil zo graag genieten van ons gezinnetje! Het gaat wel alweer een stuk beter dan een aantal weken geleden. Ik ben toch weer gestart met ad, want toen ben ik er ook dmv ad en therapie bovenop gekomen. Ik slik deze nu ruim 2 weken.. de ochtenden zijn vaak nog zwaar.. heb jij ook vaak dat je denkt; zijn het wel dwanggedachten? Is het niet echt zo dat het niet meer goed zit in mijn relatie.. ?
Ik weet niet of je al bekend bent met r-ocd..? Ik ben me hier wat meer in gaan verdiepen en het is zo herkenbaar!

Ik hoop dat je het fijn vind om er over te praten samen!

Groetjesss
Door Anouk11
#68302
Lieve medepaniekers,

Het klinkt gek, maar wat is het een opluchting voor me om jullie verhalen te lezen. Nadat ik al meerdere malen op dit forum was beland (tijdens mijn dwanggedachten aan het googlen geslagen) heb ik ook maar besloten me aan te sluiten. Wie weet is mijn verhaal weer herkenbaar voor een ander en het lucht mij ook op om erover te schrijven.
Ik ben 25 en kamp sinds mijn 18e met paniekaanvallen. Het begon in treinen en drukke plekken met veel mensen en ging gepaard met episodes van somberheid en verwarring. Angstig ben ik eigenlijk altijd geweest: als kind kon ik 's nachts wakker liggen van de gekste dingen. Ik krijg bepaalde ideeën niet meer uit mijn hoofd, bepaalde uitspraken gonzen eeuwig door mijn hoofd, bepaalde beelden komen niet van mijn netvlies.
Vorige zomer brak ik een - naar mijn inmiddels ontnuchterde mening - vrij ongezonde relatie af. De jongen in kwestie leek nooit zoveel van mij te houden als ik van hem. Gek genoeg functioneerde ik best goed onder deze constructie: mijn paniek was minder. Ik had het gevoel dat ik altijd een doel had om voor te werken. De relatie lag volledig in mijn handen omdat het altijd van mijn kant kwam. Ik piekerde wel, maar altijd over of ik wel goed genoeg was. Ik had namelijk het idee dat het zo'n godswonder was dat een jongen als hij met mij wilde zijn, dat ik in mijn handen mocht knijpen. Over mijn gevoel panikeren deed ik dus niet. Daar was de roze wolk sterk genoeg voor. Tot dat overging en ik besefte dat hij best onaardig tegen me was en niet goed bij mij paste. We hadden niks gemeen.
Een tijd later ontmoette ik een jongen die ik al vaag kende via via. We konden het gelijk goed vinden en werden al snel goede vrienden. We verbaasden ons vaak over de diepe klik die we hadden. Ondertussen liep ik voor mijzelf tegen de zoveelste periodes van angstige en depressieve gevoelens aan. Al gauw werd het meer dan vriendschap tussen mij en de jongen, maar hij wilde geen relatie, dacht hij. Ook ik vond dat ik niet verliefd was. Toch begon onze situatie daar steeds meer op te lijken. Toen ik hem daarop attendeerde, wees hij me af. Ik was gebroken, ik huilde ontzettend veel en was verbaasd hoeveel zeer het me deed. Ik besefte me dat ik toch echt sterke gevoelens voor hem had. Na een maand kwam hij terug: hij verklaarde hoe hij in paniek was geraakt van zijn gevoelens en besefte toen hij zonder me was dat het hem raakte juist omdat er zoveel tussen ons speelt. Ik concludeerde hetzelfde. We begonnen serieus te daten, rustig aan samen iets opbouwen. Alles wat we nu samen delen voelt ontzettend goed. We kunnen lachen, over alles praten, samen stil zijn, we vinden elkaar mega aantrekkelijk en staan altijd voor elkaar klaar. Ik durf met zekerheid te zeggen dat hij een veel betere jongen voor mij is dan mijn vorige vriend. We staan meer op gelijke voet en steunen elkaar. Het komt niet van 1 kant zoals in mijn vorige relatie(s). Maar hier komt het: steeds wanneer ik mij paniekerig of somber voel, link ik dat nu gelijk aan mijn gevoelens voor hem. Ik ga mezelf dwangmatig lopen "checken" op "verliefde signalen" en twijfel aan mijn gevoelens voor hem als ik in paniek ben en hij dat niet bij me weg kan nemen. Ik weet rationeel wel dat het onzin is, maar het gevoel van paniek is zo sterk en het versterkt zichzelf. En wanneer ik zo in paniek ben, kan ik mijn gevoelens voor hem ook niet meer goed waarnemen, waardoor het zich lijkt te bevestigen dat ik inderdaad "niet genoeg voor hem voel". Mijn vriend is gelukkig mega begripvol met me, ook omdat hij zelf niet onbekend is met paniekgevoelens. Tot nu toe hebben we elkaar perfect aangevuld wat dat betreft: we snappen heel goed hoe die paniek je kan misleiden. Maar het maakt me eindeloos gefrustreerd en somber. Het slaat soms om van de één op de andere dag. Het ene moment voelt alles perfect en het andere moment heb ik een slechte dag en direct slaat de twijfel toe en projecteer ik dat direct op ons. Ik heb geen idee waarom ik mezelf dit aan doe. Ik wil zo graag gelukkig met hem zijn. Ik heb letterlijk geen enkele reden waarom ik niet met hem zou willen zijn behalve mijn eigen gepieker. Ik hoop dat het- net als bij een aantal mensen hier op het forum - gaat verminderen met de tijd en met een stukje acceptatie. Ik overweeg wel om voor de paniekaanvallen zelf medicatie te gaan slikken. Als er iemand nog tips heeft, hoor ik het graag!
PS: Sorry voor het lange verhaal, ik ben niet zo goed in kort van stof zijn.